HINALIKAN NIYA AKO AT SINABING ISANG LINGGO SIYA SA LONDON—NGUNIT DALAWANG ORAS MAKALIIPAS, ISANG KANSELADONG FLIGHT ANG NAGBUNYAG SA KANYANG KASUKLAM-SUKLAM NA KASINUNGALINGAN
Ako si Lara. Sa mata ng lahat, ang buhay ko ay isang perpektong kwento ng tagumpay at pag-ibig. Sa edad na tatlumpu’t dalawa (32), isa akong Chief Financial Officer (CFO) ng isang sikat na tech company sa Makati, at mayroon akong isang napakagwapo at malambing na asawa, si Mateo.
Apat na taon na kaming kasal ni Mateo. Isa siyang Senior Architect sa isang prestihiyosong firm. Dahil pareho kaming abala sa aming mga karera, palagi kaming nag-aagaw ng oras para sa isa’t isa. Ngunit kahit gaano kami ka-busy, hindi kailanman nakalimutan ni Mateo na iparamdam sa akin na ako ang sentro ng kanyang mundo. O iyon ang inakala ko.
ANG UMAGA NG PAG-ALIS
Lunes ng umaga. Maaliwalas ang sikat ng araw na tumatagos sa salamin ng aming penthouse sa BGC. Kasalukuyan akong nagtitimpla ng kape habang pinapanood si Mateo na nag-iimpake ng kanyang mga pormal na suit at makakapal na coat sa kanyang malaking itim na maleta.
“Mami-miss kita, babe,” malambing na sabi ni Mateo, lumapit sa akin at niyakap ako mula sa likuran. Ibinaba niya ang kanyang mukha sa aking leeg at huminga nang malalim, inaamoy ang aking pabango. “Isang linggo sa London para sa merger project. Napakatagal noon. Sana isinama na lang kita.”
Ngumiti ako at humarap sa kanya. Inayos ko ang kwelyo ng kanyang polo. “Kailangan mong gawin ‘yan para sa promotion mo, Mateo. At saka, may flight din ako mamayang hapon papuntang Cebu para sa marketing convention ng kumpanya namin. Tatlong araw rin ako roon.”
Hinalikan niya ako sa labi, isang halik na puno ng tamis at tila pangungulila. “Mag-iingat ka sa Cebu, ha? Wag masyadong magpapagod. Pag-uwi ko mula sa UK, babawi ako sa’yo. I love you.”
“I love you too. Mag-ingat ka sa flight mo,” sagot ko.
Alas-otso ng umaga nang sumakay siya sa isang Grab car papuntang Ninoy Aquino International Airport (NAIA) Terminal 3. Kinawayan ko pa siya hanggang sa mawala ang sasakyan sa aking paningin. Wala akong naramdamang kahit anong kaba. Buong-buo ang tiwala ko sa asawa ko.
ANG KANSELADONG FLIGHT
Dakong alas-onse ng umaga, dumating ako sa NAIA para sa aking domestic flight patungong Cebu. Maayos na ang lahat, nakapag-check in na ako ng aking bagahe, at nakaupo na sa VIP Lounge habang nagbabasa ng mga emails.
Susubukan ko sanang tawagan si Mateo upang kamustahin, ngunit naisip kong malamang ay nasa himpapawid na siya at naka-airplane mode ang telepono. Isang labing-apat na oras (14 hours) na byahe ang papuntang London.
Ngunit biglang umalingawngaw ang boses mula sa speaker ng paliparan.
“Attention all passengers of Flight PR-284 bound for Cebu. We regret to inform you that due to sudden severe thunderstorms and zero visibility in the Visayas region, your flight has been canceled for safety reasons. Please proceed to the ticketing counter for rebooking.”
Bumuntong-hininga ako. Kanselado ang convention. Sayang ang pag-iimpake ko. Kinuha ko ang aking maleta at naglakad palabas ng airport. Naisip kong umuwi na lamang sa aming penthouse, ngunit pakiramdam ko ay masyadong malungkot at tahimik ang bahay kung wala si Mateo.
Dahil naka- leave na ako sa trabaho sa buong linggo, nagdesisyon akong gamitin ang oras na ito para magpahinga. Kinuha ko ang aking sasakyan mula sa airport parking at nagmaneho papuntang Tagaytay. Mayroon doon isang paborito kong luxury private resort, ang Villa Hermosa, na nakatago sa gilid ng bundok at sikat sa kanilang mga hot springs at magagandang view ng Taal.
Gusto ko sanang mag-relax habang hinihintay ang pag-uwi ng asawa ko mula sa kabilang panig ng mundo.
ANG EKSENA SA RESORT
Pagkalipas ng halos dalawang oras na pagmamaneho, nakarating ako sa Villa Hermosa. Malamig at presko ang hangin. Iniwan ko ang susi ng sasakyan ko sa valet at naglakad papasok sa napakagandang open-air lobby ng resort.
Pumunta ako sa reception desk upang mag-book ng kwarto. Habang inaasikaso ng staff ang aking credit card, naglakad-lakad ako patungo sa malawak na balkonahe ng lobby na nakaharap sa malaking infinity pool sa ibaba.
Humigop ako ng kape na inihandog ng hotel. Pinagmamasdan ko ang mga bisitang masayang naliligo at nagtatawanan.
Ngunit biglang napako ang aking paningin sa isang pamilyar na bulto ng lalaki.
Nakatayo ang lalaki sa gilid ng pool, nakasuot ng manipis at puting linen polo na bukas ang tatlong butones sa itaas, at isang swim shorts. Tumatawa siya habang may hawak na baso ng cocktail.
Kumunot ang noo ko. Imposible, bulong ko sa sarili ko. Masyado lang siguro akong nangungulila kay Mateo kaya kung sinu-sino ang nakikita ko.
Ngunit nang itaas ng lalaki ang kanyang kamay upang uminom, nasinagan ng araw ang relo sa kanyang pulso. Isang customized na Rolex Submariner na may nakaukit na ‘M & L’ (Mateo at Lara) sa gilid. Ako ang nagbigay ng relong iyon noong huling anibersaryo namin!
Halos tumigil ang pagtibok ng puso ko. Lumapit ako nang bahagya, nagtago sa likod ng isang malaking haligi.
Si Mateo nga. Ang asawa kong dapat ay nasa eroplano patungong London upang dumalo sa isang merger meeting. Ang asawa kong pinag-impake ko ng makakapal na coat kaninang umaga. Nandito siya sa Tagaytay. Dalawang oras lang ang layo mula sa bahay namin.
At hindi siya nag-iisa.
Mula sa tubig, umahon ang isang napakaganda at batang babae na nakasuot ng pulang two-piece bikini. Lumapit ang babae kay Mateo, pumulupot ang mga braso nito sa leeg ng asawa ko. At sa harap ng maraming tao, nang walang anumang pag-aalinlangan, hinalikan ni Mateo ang babae sa labi nang napakatamis at napakalalim—isang halik na mas maalab pa kaysa sa ibinigay niya sa akin kaninang umaga.
Naramdaman ko ang pagguho ng aking mundo. Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Namanhid ang buong katawan ko, at hindi ako makahinga. Ang babaeng hinahalikan niya ay si Isabella, ang dalawampu’t tatlong taong gulang (23) na junior architect sa kumpanya niya. Nakilala ko na siya noon sa isang company dinner. Inosente pa ang ngiti sa akin ng babaeng iyon habang tinatawag akong “Ma’am Lara.”
Naramdaman ko ang pamumuo ng mga luha sa aking mga mata, ngunit pinilit kong itaas ang aking ulo upang pigilan ito. Hindi ako pwedeng umiyak rito. Hindi ako pwedeng mag-iskandalo na parang isang mahinang asawa.
ANG TAHIMIK NA PAGHAHANDA
Bumalik ako sa reception desk. Tapos na ang pagpoproseso ng aking kwarto.
“Ma’am Lara, handa na po ang Deluxe Room ninyo,” nakangiting sabi ng receptionist.
Tiningnan ko ang receptionist, pinapanatili ang aking kalmadong boses at propesyonal na ngiti. “Miss, pwede ko bang itanong kung naka-check in ba rito si Mr. Mateo Valderama? Asawa ko siya. Gusto ko sana siyang surpresahin.”
Nag-type ang babae sa kanyang computer. “Ah, opo, Ma’am! Naka-check in po si Mr. Valderama. Kinuha po nila ang Presidential Villa natin para sa isang buong linggo. Nakapangalan po ang booking kay Mr. and Mrs. Valderama. Akala ko nga po—”
Natigilan ang receptionist at kumunot ang noo niya, tila nagtataka kung bakit nasa harap niya ako at nag-iisa, samantalang may “Mrs. Valderama” na kasama si Mateo sa loob.
Ngumiti ako nang mas malawak, bagaman nagdurugo ang puso ko. “Ah, nauna kasi ang sister-in-law ko. Regalo ko sa kanila ang bakasyon na ‘yan,” palusot ko. “Pwede mo bang i-upgrade ang kwarto ko? Gusto ko ‘yung pinakamalapit sa Presidential Villa nila.”
“Sige po, Ma’am. Ililipat ko po kayo sa Executive Suite na katapat lang ng Villa nila.”
Nang makapasok ako sa aking kwarto, ni-lock ko ang pinto. Ibinaba ko ang aking maleta at doon, bumagsak ang aking mga tuhod sa malamig na sahig. Umikot ang aking sikmura sa matinding pandidiri. Hinalikan niya ako kaninang umaga! Sininghot niya ang amoy ko, nagbitiw siya ng mga pangako, habang sa isip niya ay alam niyang pupunta siya rito kasama ang ibang babae!
Ang sakit. Nakakapanghina ang sakit ng pagtatraydor.
Ngunit ako si Lara. Hindi ako naging CFO ng isang bilyun-bilyong kumpanya kung magpapadala lamang ako sa emosyon. Ang luha ay hindi nagbabalik ng nasirang tiwala, ngunit ang hustisya ay nagbabalik ng dignidad.
Tumayo ako, naghilamos, at binuksan ang aking laptop.
Ang hindi alam ni Mateo, bagaman siya ay isang matagumpay na arkitekto, ang karamihan sa mga investments, ipon, at maging ang mismong kumpanya na pinagtatrabahuhan niya ay palihim na pinopondohan ng kumpanya ko. Hawak ko ang aming mga finances.
Binuksan ko ang online banking portal ng aming joint accounts. Natuklasan ko na binayaran ni Mateo ang Presidential Villa—na nagkakahalaga ng Limampung Libong Piso (₱50,000) kada gabi sa loob ng pitong araw—gamit ang aming Joint Credit Card.
Pindot dito. Pindot doon.
Sa loob ng tatlumpung minuto, inilipat ko ang lahat ng milyun-milyong pisong pondo mula sa aming joint accounts patungo sa aking exclusive personal account at sa aking kumpanya. Pormal kong nai-file ito bilang “Emergency Asset Protection.”
Pangalawa, iniulat ko sa bangko ang dalawang credit cards na hawak ni Mateo bilang “stolen/lost,” dahilan upang ma-freeze at ma-block ang mga ito agad-agad. Hindi na siya makakabili ng kahit isang bote ng tubig gamit ang pera namin.
Pangatlo, tinawagan ko si Atty. Suarez, ang aking kinatatakutang corporate at family lawyer.
“Atty. Suarez, I need you to draft Annulment Papers immediately. Ground for Psychological Incapacity at infidelity. Ipadala mo rin ang Legal Notice of Eviction para kay Mateo sa penthouse natin, dahil sa akin nakapangalan ang titulo niyon. At panghuli, kausapin mo ang Board of Directors ng firm nila. Pormal kong pinu-pull out ang lahat ng investments ng kumpanya ko sa kanila bukas ng umaga, maliban na lang kung tanggalin nila si Mateo at si Isabella sa trabaho.”
Naramdaman ko ang gulat ni Atty. Suarez sa kabilang linya, ngunit dahil kilala niya ako bilang isang seryosong babae, agad siyang sumagot. “Consider it done, Lara. Ipadadala ko ang mga dokumento via courier diyan sa hotel mo bukas ng hapon.”
Isinara ko ang aking laptop. Tumingin ako sa salamin. Wala nang luhang pumatak. Handa na ako sa digmaan.
Hahayaan ko silang magpakasarap ngayong gabi. Dahil bukas, ipaparanas ko sa kanila ang impyernong hinihingi nila.
ANG MAPAIT NA HAPUNAN
Kinabukasan ng gabi.
Ang Villa Hermosa ay mayroong isang napaka-eksklusibo at mamahaling restaurant sa tuktok ng bangin, ang El Cielo. Puno ng mga crystal chandeliers, tumutugtog ang isang violinist, at nag-uumapaw sa romansa ang paligid.
Nalaman ko mula sa isang kaibigang waiter (na binigyan ko ng malaking tip) na nagpa-reserve si Mateo ng isang pribadong mesa doon para sa kanilang romantic dinner.
Nag-ayos ako. Isinuot ko ang aking pinakamagandang black silk dress na bumabakat sa aking kurba, itinali ko ang aking buhok nang mataas, at nagsuot ng pulang lipstick na kasing-talim ng aking mga plano. Isinuot ko rin ang mga diyamanteng hikaw na binili ko mula sa sarili kong pera. Nagmukha akong isang reyna na handang magpataw ng parusa.
Dumating ako sa El Cielo dakong alas-otso ng gabi. Nandoon sila.
Nakaupo sina Mateo at Isabella sa isang mesa na napapaligiran ng mga kandila. Nakahawak si Mateo sa kamay ni Isabella habang bumubulong ng mga matatamis na salita na nagpapangiti at nagpapapula sa pisngi ng dalaga. Nagbubulungan sila. Nagtatawanan.
Lumapit ako sa Maître D’ (Head Waiter). Inabot ko sa kanya ang isang libong piso.
“Gusto kong dalhin mo ang pinakamahal na bote ng Dom Pérignon Champagne sa mesang iyon,” utos ko, itinuturo sina Mateo. “Sabihin mo na ang compliments ay mula sa asawa niya. At sasama ako sa pagse-serve.”
Tumango ang waiter. Kumuha siya ng isang bote ng Champagne at dalawang baso. Tahimik akong sumunod sa kanya, ang tunog ng aking matutulis na heels ay unti-unting nakikipagsabayan sa kaba sa loob ng aking dibdib.
Nang makarating ang waiter sa kanilang mesa, nagtaka si Mateo.
“Hindi po kami umorder nito,” nakangiting sabi ni Mateo.
“Compliments po mula sa inyong asawa, Sir,” pormal na sagot ng waiter.
Kumunot ang noo ni Mateo. Napatingin si Isabella sa kanya nang may kalituhan. “Asawa? Anong—”
Eksakto sa sandaling iyon, humakbang ako patungo sa ilaw, at tuluyang nagpakita sa kanilang harapan.
“Hello, Mateo,” malamig at mahinahon kong bati.
Nalaglag ang panga ni Mateo. Naging kasing-puti ng papel ang kanyang mukha. Napatayo siya mula sa kanyang upuan, halos matumba ang mga baso sa mesa dahil sa panginginig ng kanyang mga tuhod.
“L-Lara?!” nauutal at halos walang boses na sigaw niya. Ang kanyang mga mata ay nanlaki na parang nakakita siya ng multo. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, tila pilit kinukumbinsi ang sarili na baka isang ilusyon lamang ako. “A-Anong… anong ginagawa mo rito?! D-Diba nasa Cebu ka?!”
Tumingin ako kay Isabella, na ngayon ay namumula sa matinding hiya at takot, pilit na tinatakpan ang kanyang mukha dahil alam niyang nahuli sila.
“Kanselado ang flight ko, mahal. Sabi ko magre-relax muna ako sa Tagaytay. Hindi ko naman alam na mapapaikli pala ang flight mo pa-London,” sarkastiko kong sagot, ang ngiti ko ay nakakamatay. “Ang galing naman, parang hindi ka nakaramdam ng jetlag pagbaba mo ng Heathrow Airport ah.”
“L-Lara… b-babe, let me explain,” nanginginig na pakiusap ni Mateo, pilit na iniaabot ang kanyang kamay upang hawakan ako, ngunit mabilis akong umatras.
“Explain what, Mateo?” malamig kong tanong, unti-unting nilalakasan ang boses upang marinig ng mga kalapit na mesa. “Na hinalikan mo ako kaninang umaga, nangako kang uuwi ka, tapos dalawang oras lang ang nakalipas, hinahalikan mo na ang kabit mo sa pool?”
Napasinghap ang ilang mga bisita sa restaurant. Nagsimula silang magbulungan at manood sa aming eksena.
“M-Ma’am Lara… sorry po… sorry po…” umiiyak at nakayukong bulong ni Isabella.
Tiningnan ko siya nang may matinding pandidiri. “Huwag mo akong kausapin. Wala akong pakialam sa’yo, Isabella. Trabaho ng asawa ko na panatilihin ang pangako niya sa akin, at pareho kayong pumalya sa pagiging disenteng tao.”
Kinuha ko mula sa aking clutch bag ang isang makapal na brown envelope na ipinadala ni Atty. Suarez kaninang hapon. Inihagis ko ito sa gitna ng mesa nila, tumama ito sa kanilang mga mamahaling pagkain.
“Ano ‘yan?” nanginginig na tanong ni Mateo.
“Iyan ang Annulment Papers, Mateo. Napirmahan ko na, pirma mo na lang ang kulang,” matigas kong anunsyo. “At kasama rin diyan ang Notice of Eviction. Ipinapadala ko na ang mga damit mo palabas ng penthouse ko habang nag-uusap tayo. Wala ka nang uuwian.”
Tumulo ang mga luha ni Mateo. Ang lalaking punong-puno ng kayabangan at kasinungalingan kaninang umaga ay ngayon nakaluhod sa pagmamakaawa. “Lara, please! Huwag mong gawin ‘to! Isang pagkakamali lang ‘to! Mahal kita! Pamilya tayo!”
“Pamilya? Ang pamilya, hindi nagtataksil, Mateo,” sagot ko. Tumingin ako sa baso ng Champagne. “Nga pala, bago ko makalimutan… kinansela ko na rin lahat ng credit cards na nakapangalan sa akin, kasama ang Joint Accounts natin na ninanakawan mo.”
Nanlaki ang mga mata ni Mateo. “A-Ano?”
“Pumunta ako rito para bayaran lang ang Champagne na iyan,” ngumisi ako. “Pero yung ₱50,000 per night na Presidential Villa na kinuha mo para sa isang linggo? At yung mga mamahaling pagkain na kinakain ninyo ngayon? Kayo na ang magbayad. Cash. Dahil hindi na tatanggapin ng hotel ang card na ginamit mo sa booking. Good luck kung paano mo ‘yan babayaran habang wala kang trabaho, dahil ipina-pull out ko na rin ang pondo ng kumpanya ko sa firm ninyo, kaya tinanggal ka na rin ng boss mo.”
Nanghina ang mga tuhod ni Mateo at napaupo siya sa sahig. Si Isabella naman ay napahagulgol nang malakas, hindi dahil sa hiya, kundi dahil napagtanto niyang ang lalakeng pinerahan niya ay wala na palang kahit na anong yaman, at siya rin ay nawalan ng trabaho.
“Lara! Wag mo namang bawiin lahat! Parang awa mo na!” sigaw ni Mateo, pinagtitinginan na siya ng buong restaurant.
Tinalikuran ko siya.
“Inubos mo ang awa ko noong hinalikan mo ang babaeng iyan gamit ang mga labing ginamit mo para magsinungaling sa akin,” malamig at pinal kong sagot.
Hindi ko na hinintay ang anumang sasabihin niya. Naglakad ako palabas ng restaurant, ang aking ulo ay nakataas at ang bawat hakbang ng aking mga paa ay umaalingawngaw sa paligid. Habang papalayo ako, dinig na dinig ko ang pag-aaway nina Mateo at Isabella, ang pagpapanic ni Mateo kung paano babayaran ang bill, at ang tuluyang pagguho ng kanyang perpektong buhay na itinayo niya sa ibabaw ng mga kasinungalingan.
Nang makasakay ako sa aking sasakyan upang umuwi pabalik ng Maynila, napatingin ako sa buwan. Nakaramdam ako ng matinding kalungkutan, ngunit mas nangingibabaw ang kapayapaan at paglaya.
Kahit na masakit, ang kanseladong flight na iyon ay ang pinakamagandang regalong ibinigay sa akin ng tadhana. Iniligtas ako nito mula sa isang habambuhay na pagkabulag, at ipinaalala nito sa akin na ang isang reyna ay hindi kailanman dapat magmakaawa para sa pag-ibig—lalo na sa isang halimaw na hindi kailanman naging karapat-dapat na umupo sa tabi niya.
